คฤหาสน์หรูสมัยราชวงศ์ชิง ที่รกร้าง ในผิงเหยา เมืองจิ้นจง มณฑลซานซี ของจีน

คฤหาสน์หรูสมัยราชวงศ์ชิง ในหมู่บ้านผู่ต้ง ตำบลต้วนชุน อำเภอผิงเหยา เมืองจิ้นจง มณฑลซานซี ประเทศจีน เมื่อกาลเวลาผ่านไป คฤหาสน์หรูหราหลายแห่ง(รวมถึงสถานที่เเห่งนี้)ในหมู่บ้านถูกทิ้งร้างและร่วงโรย กลายเป็น ร่องรอยแห่งชีวิต ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของประวัติศาสตร์

หมู่บ้านไม่ใช่แค่หมู่บ้านในชนบททางตอนเหนือธรรมดาๆ แต่ในช่วงราชวงศ์ชิงจนถึงยุคสาธารณรัฐจีน ที่นี่คือหนึ่งในแหล่งที่อยู่ของกลุ่มพ่อค้าชาวซานซีผู้ทรงอิทธิพล โดยหนึ่งในนั้นคือสถาบันการเงินที่โด่งดังที่สุดของผิงเหยาอย่าง เว่ยเซิ่งฉางก่อตั้งขึ้นในปี 1826) มีผู้สนับสนุนทางการเงินอยู่เบื้องหลัง ไม่ได้มีแค่ตระกูลโหวแห่งเมืองเจี้ยซิวเท่านั้น แต่ยังรวมถึงกลุ่มพ่อค้าจากหมู่บ้านแห่งนี้ด้วย

ในยุคนั้น มหาเศรษฐีที่เดินทางไปทำธุรกิจจนเงินทองไหลมาเทมา มักจะยึดคติ ไม่โอ้อวดความรวย เมื่อกลับมายังบ้านเกิดที่ผู่ต้ง พวกเขาจึงทุ่มเงินมหาศาลสร้างคฤหาสน์กำแพงสูงตระหง่านซ่อนตัวอยู่ในตรอกแคบๆ เพื่อเก็บรักษาความมั่งคั่งและเกียรติยศของตระกูลไว้ในผืนแผ่นดินนี้อย่างมิดชิด คฤหาสน์นี้จะแตกต่างจาก คฤหาสน์ตระกูลเฉียว คฤหาสน์ตระกูลหวัง ที่ถูกบูรณะอย่างสวยงามเพื่อรับนักท่องเที่ยว เเต่คฤหาสน์โบราณในหมู่บ้านผู่ต้งจะสะท้อนให้เห็นถึง ความงามแห่งความร่วงโรยแบบดั้งเดิมที่ยังไม่ถูกปรุงแต่ง (สวยเเบบมีมนต์ขลัง)

ภายในหมู่บ้านคฤหาสน์ส่วนมากก่อด้วยอิฐสีเทาอมฟ้าหนาทึบหลงเหลืออยู่นับสิบแห่ง สถาปัตยกรรมนี้ผสมผสานคุณสมบัติการเก็บความอบอุ่นของบ้านถ้ำบนที่ราบสูงดินเหลือง เข้ากับหลักธรรมเนียมการสร้างบ้านของพ่อค้าซานซี โดยห้องทั้งปีกซ้ายเเละขวาที่มักทำเป็นถ้ำก่ออิฐโค้ง และบางส่วนมีระเบียงไม้ยื่นออกมาด้านบน

ถึงแม้ลานบ้านหลายแห่งจะทรุดโทรม มีเศษอิฐกระเบื้องแตกหัก หรือถูกหญ้าคาปกคลุม แต่ลวดลายแกะสลักอิฐและไม้ที่ยังเหลือรอดบนซุ้มประตู รวมถึงลวดลายบุคคลและดอกไม้ที่เลือนรางบนฐานเสา ก็ยังคงบอกเล่าถึงความประณีตบรรจงของช่างฝีมือในยุคก่อนได้อย่างชัดเจน

ซึ่งในอดีตเพื่อป้องกันโจรผู้ร้าย คฤหาสน์เหล่านี้มักถูกล้อมรอบด้วยกำแพงอิฐปิดทึบที่สูงกว่าสิบเมตร บางแห่งมีลักษณะคล้ายป้อมปราการ เมื่อเดินไปตามทางเดินในหมู่บ้าน กำแพงสีเทาที่สูงตระหง่านเหล่านี้จะทำให้รู้สึกถึงความยิ่งใหญ่และน่าเกรงขาม

เเต่เมื่อยุคสมัยเปลี่ยนไปการดำเนินไปของการปฏิรูปที่ดินของจีนที่ทางรัฐบาลจีนเข้าเป็นเจ้ของทั้งที่ดินทุกที่ของจีนรวมถึงคฤหาสน์ต่างๆทั้งประเทศ ทำให้เจ้าของตัวจริงตึงต้องทำตามนโยบายของรัฐบาล อย่างไรก็ตาม ในฐานะที่ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น หมู่บ้านดั้งเดิมของจีน ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา หมู่บ้านนี้ได้เริ่มโครงการฟื้นฟูป่าและการพัฒนาเชิงอนุรักษ์ โดยพยายามหาจุดสมดุลระหว่างร่องรอยแห่งอดีตที่ถูกทิ้งร้าง กับการสร้างสรรค์ชุมชนชนบทในยุคใหม่เเละจะเริ่มทำการบูรณะให้กลับมามีชีวิตชีวาในอนาคต

คฤหาสน์เเห่งนี้คือหนึ่งในหลายๆคฤหาสน์ที่ไม่เชิงถูกทิ้งร้างครับ เเต่อยู่ในเเผนระยะยาวที่รอคอยการบูรณะของรัฐบาล เพราะบางพื้นที่คฤหาสน์ได้ถูกปล่อยเช่าให้กับนายทุนเเบบรายปี(5ถึง10ไปจนถึง20ปี”ไม่มีสิทธิ์ถือครองถาวร” )เชิงพาณิชย์ ทำให้บางทีจึงดูงดงามอลังการผลังการบูรณะ ส่วนคฤหาสน์บางพื้นที่อาจจะมีข้อตกลงดูเเลร่วมกันระหว่างลูกหลานคฤหาสน์กับรัฐบาลตามข้อตกลงที่เอื้อประโยชน์ถึงกัน เเต่ใดๆก็ตามการที่คฤหาสน์เหล่านี้ได้บูรณะกลับมาใหม่ มันก็จะทำให้เพิ่มกลิ่นอายของประวัติศาสตร์ที่สัมผัสได้จริงๆในปัจจุบัน