ดินเเดนสวรรค์ สมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ อายุกว่าพันปี

จิ่งซื่อซาน (ภูเขาเหลาจวิน) ในอำเภอหลวนชวน เมืองลั่วหยาง มณฑลเหอหนาน ประเทศจีน ตั้งอยู่บริเวณใจกลางของเทือกเขาฟูหนิวความยาว กว่า800 ลี้ ภูเขาแห่งนี้มีความสำคัญอย่างยิ่งทั้งในแง่ของประวัติศาสตร์ ศาสนา และภูมิศาสตร์

โดยต้นกำเนิดทางประวัติศาสตร์และการเปลี่ยนชื่อ ตามตำนานเล่าว่าในยุคชุนชิว หลังจากที่หลี่เอ่อร์ (เล่าจื๊อ) ปรมาจารย์แห่งลัทธิเต๋าได้เขียน “คัมภีร์เต้าเต๋อจิง” ที่ด่านหานกู่กวนเสร็จแล้ว ท่านได้เดินทางมาบำเพ็ญเพียรที่ภูเขาจิ่งซื่อ ภูเขาแห่งนี้จึงได้รับการยกย่องให้เป็น “ต้นกำเนิดแห่งเต๋า” และ “ศาลบรรพชน” ของลัทธิเต๋าอีกด้วยครับ

โดยสถาปัตยกรรมทางศาสนาบนภูเขาจิ่งซื่อมีประวัติศาสตร์ยาวนาน โดยเริ่มมีการสร้างศาลเจ้าเหลาจวินบนยอดเขาเพื่อเป็นอนุสรณ์ มาตั้งแต่สมัยราชวงศ์เว่ยเหนือ จนในปี 637 จักรพรรดิถังไท่จง ได้สั่งให้บูรณะศาลเจ้าเหลาจวินหลังคายอดเหล็กบน ภูเขาจิ่งซื่อ และได้เปลี่ยนชื่อภูเขาอย่างเป็นทางการเป็น “ภูเขาเหลาจวิน”

เพื่อเป็นการเชิดชูเกียรติแด่ “ไท่ซ่างเหลาจวิน” หรือที่คนไทยคุ้นเคยในชื่อ “เล่าจื๊อ” ปรมาจารย์ผู้ก่อตั้งลัทธิเต๋า ซึ่งเชื่อกันว่าท่านได้เดินทางมาบำเพ็ญเพียรและหลอมยาอายุวัฒนะบนยอดเขาแห่งนี้ ซึ่งเป็นชื่อที่ใช้มาจนถึงปัจจุบันนั่นเองครับ

เมื่อถึงสมัยราชวงศ์หมิง ความสำคัญของภูเขาเหลาจวินที่ราชสำนักมอบให้ก็ขึ้นสู่จุดสูงสุด จนในปี ค.ศ. 1603 จักรพรรดิว่านลี่(จักรพรรดิองค์ที่ 14 แห่งราชวงศ์หมิง) ได้พระราชทานคัมภีร์เต๋าและมีพระราชโองการแต่งตั้งให้เป็น “ภูเขาเลื่องชื่อแห่งใต้หล้า” ซึ่งเป็นการตอกย้ำสถานะศูนย์กลางความศรัทธาทางลัทธิเต๋าในภาคเหนือ

กลุ่มอารามเต๋าจินติ่ง (ตำหนักทอง) ยอดเขาหลักของภูเขาเหลาจวิน มีความสูงจากระดับน้ำทะเล 2,217 เมตร กลุ่มอารามเต๋าจินติ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดบนยอดเขา

แม้จะผ่านการถูกทำลายและสร้างใหม่หลายครั้งในแต่ละยุคสมัย แต่สถาปัตยกรรมที่หลงเหลืออยู่ในปัจจุบันส่วนใหญ่ใช้รูปแบบสถาปัตยกรรมพระราชวังหลวงในยุคราชวงศ์หมิงและชิง ภูเขาแห่งนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็น อุทยานธรณีโลกของยูเนสโก และเป็น แหล่งท่องเที่ยวระดับ 5A ของจีน