ภาพนี้ได้บันทึกภาพเหตุการณ์การทำโทษในปลายราชวงศ์ชิงที่ดูน่าหดหู่และเจ็บปวดไว้และสะเทือนอารมณ์ไว้อย่างชัดเจนครับ
การลงโทษลักษณะนี้เป็นที่นิยมมากๆในช่วงปลายราชวงศ์ชิง ซึ่งมักจะเรียกเฉพาะว่า 枷號 – เจียห่าว หรือการสวมแผ่นไม้คล้องคอ
โดยจะเน้นไปทางการประจานในที่สาธารณะมากกว่าการทำให้เสีย-ชีวิต อย่างที่ผมได้เขียนบทความเรื่องเจียไปเมื่อ2วันก่อน
เจียห่าว(枷號) เป็นหนึ่งในรูปแบบการทำโทษที่เก่าแก่และเป็นที่จดจำมากที่สุดในประวัติศาสตร์กระบวนการยุติธรรมของจีนครับ
เเต่จะมาโดดเด่นในช่วงปลายราชวงศ์ชิงก็ช่วงที่มีกล้องถ่ายภาพที่ให้เราได้เห็นกันครับ
โดยน้ำหนักของแผ่นไม้ไม่ได้มีขนาดหรือน้ำหนักเท่ากันทั้งหมด แต่จะถูกกำหนดตามระดับความร้ายแรงของความผิด กฎหมายของราชวงศ์ชิงได้กำหนดมาตรฐานน้ำหนักไว้หลายระดับ
เเต่สำหรับนักโทษคดีอุกฉกรรจ์ การต้องแบกรับน้ำหนักนี้ไว้บนบ่าและคออยู่ตลอดเวลา จะทำให้เกิดความทรมานอย่างแสนสาหัสที่กล้ามเนื้อและกระดูกสันหลัง
ระยะเวลาในการสวมเจีย มีตั้งแต่ไม่กี่วัน, 1 เดือน, 3 เดือน ไปจนถึงการสั่งให้สวมจาประจานแบบ “ไม่มีกำหนด” ซึ่งแก่นแท้ของการทำโทษรูปแบบนี้ไม่ใช่แค่การสร้างความเจ็บปวดทางกาย แต่เป็นการทำลายศักดิ์ศรีและทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงอย่างร้ายแรงครับ
การถูกล่ามไว้ในที่สาธารณะพร้อมกับป้ายบอกความผิด ทำให้ผู้ถูกลงโทษถูกตัดขาดจากสังคมและกลายเป็นที่รังเกียจของคนในชุมชนทันทีเเละตลอดไป ไม่ว่าจะเป็นผู้ถูกกล่าวหา หรือ เเม้กระทั้งเเพะรับบาป
อย่างเช่นในภาพล่าง:ผู้ถูกลงโทษมักจะถูกนำไปรวมตัวกันให้นั่งอยู่กับพื้นบริเวณหน้าประตูเมือง หน้าที่ทำการศาลหรือตามท้องถนนที่มีผู้คนพลุกพล่าน
เพื่อปล่อยให้ประชาชนทั่วไปมุงดูและชี้หน้าด่าทอ จุดประสงค์ก็เพื่อ “เชือดไก่ให้ลิงดู” หรือสร้างความหวาดกลัวเพื่อไม่ให้คนในสังคมเอาเป็นเยี่ยงอย่าง
เเละในภาพบน:เราจะเห็นผู้ถูกลงโทษยืนอยู่ หากสังเกตเส้นสีเข้มที่ลากยาวขึ้นไปทางด้านหลังศีรษะของเขาให้ดี จะพบว่าบริเวณนั้นไม่ใช่เชือกครับ
เเต่เป็นผมหางเปียของเขาทำหน้าที่เป็น เหมือนเชือกที่ตรึงเขาไว้เหนือธรณีประตู ทำให้ไม่สามารถนั่ง ได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว